THAI-TOKU  
 
  Index HomeHelpSearchLogin  
 


Page Index Toggle Pages: 1
Print
The blur : Begins (Read 1461 times)
Topic Description: 2nd : System all green
Rotary02
HUMAN
**
Offline


W ♥ THAI-TOKU
Posts: 38
ค่าพลัง: 6


The blur : Begins
29.06.11 at 22:58:56
 
2nd : System all green

พูค่อยๆลืมตาขึ้น เขาอยู่ในห้องสีขาว เขาพยายามขยับร่างกาย แต่มันถูกตรึงไว้กับเตียง เขาพยายามยกหัวขึ้น ร่างการของเขาไร้ซึ่งอาภรณ์ใดๆมาปิด และเบื้องหน้าของเขาคือกระจกบานโต

"ช่วยด้วย!"

เขาตะโกนแต่ไร้ซึ่งเสียงดังออกมาจากปากเขา ทันใดนั้นเอง แขนกลโผล่ออกมาจากขอบเตียงนับสิบอัน

"เอ้ย อะไรวะ!"

พูพูดแต่ก็ยังไร้เสียงอีกครั้ง แขนกลเริ่มทำงาน มันยิงเลเซอร์มาที่ร่างของเขา แล้วขยับไปตามจุดต่างๆของร่างกาย ไม่ถึง 10 วินาที ทุกอย่างก็หยุดลง แขนกลกลับเข้าที่เดิม

"ทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้วครับท่าน" เสียงหนึ่งดังขึ้น

"เริ่มดำเนินการได้" อีกเสียงหนึ่งดังขึ้นตาม

เตียงของพูค่อยๆตั้งฉากขึ้น ภาพที่สะท้อนนั้น ไม่ใช่ตัวเขาเลย!

"System all green!"

เสียงผู้หญิงดังขึ้นในหัวเขา

"System all green!"

มันยังดังขึ้นเรื่อยๆ พร้อมอาการปวดหัว

"System all green!"

"เอ้ย"

"System all green!"

"ไม่..."

"System all green!"

"อ๊าคคคคค"

แล้วพูก็วูบไป


X


"System all green!"

"อ๊าคคคค"

พูร้องลั่น เขาดีดตัวลุกขึ้นนั่ง หายใจหอบถี่ ตอนนี้เขาอยู่ที่เปลพยาบาล บุรุษพยาบาลกดเขาลงนอนพลางพูดอะไรบางอย่างแต่เขาไม่ได้ยิน หูเข้าอื้อไปหมด เขามองไปรอบๆตัว ซึ่งเต็มไปด้วยเจ้าหน้าที่พยาบาลและตำรวจ  ตอนนี้เขายังอยู่ที่เดิมที่สยาม บุรุษพยาบาล กำลังตรวจเขาอยู่

"พอ...เถอะครับ..ผม....ผมไม่เป็นอะไรแล้ว" พูพูดพลางยกมือห้ามบุรุษพยาบาล

"ไม่ได้นะครั..."

"ผมไม่เป็นไรจริงๆครับ!" พูตะคอก

ไม่ทันจบประโยคของบุุรุษพยาบาลดี เขาลงจากเตียง ลุกขึ้นยืนราวกับคนปกติ บุรุษพยาบาลอ้าปากค้างกับสิ่งที่เห็น คือพูกำลังดึงมีดออกจากท้องอย่างสบายๆแล้วโยนทิ้งลงพื้น พูค่อยๆเดินออกมาจากจุดพยาบาล เขาเดินโซเซ เขาปวดหัวมาก ทั้งงุนงง และสับสน มือซ้ายยังลูบๆอยู่ที่รอยแผลที่ท้อง เขาพยายามเดินหนีออกไปจากจุดนั้นให้เร็วที่สุด ตอนนี้เขาอยากกลับห้องเต็มที่แล้ว

"พู!"

โยหันไปตามเสียงเรียก เจ้าของเสียงนั้นคือ โอ๊ต หนุ่มหล่อล่ำในกลุ่มเพื่อนที่เจอกันในห้องเรียน

"อะอ่า.....ว่าไง" พูพูดพยายามเก็บอาการ โอ๊ตวิ่งเข้ามาหาเขา

"ดูนายไม่เป็นอะไรเลยอ่ะ เห็นเขาว่ากันว่านายโดนหนัก ทั้งแทง แล้วก็ตกรางอ่ะ" โอ๊ตพูดพลางจับพูหันไปมาอย่างพิจารณา

"อะ..อ้อ....ก็หนักอ่ะแต่หมอเก่ง...น่ะ....เห็นไหมล่ะเราไม่เป็นไรแล้ว" โยพูดเร็วๆ

"งั้นก็ดีไป มาด้วยกันสิ ตอนนี้ไวยังโดนสอบปากคำอยู่เลยอ่ะ" โอ๊ตชี้ไปที่อีกฟาก เห็นไวโอลิน ปาร์ตี้ พลอย ป้อม กำลังคุยกับตำรวจ และใกล้ๆกัน พูเห็นเจ้าหน้าที่ตำรวจกำลังคุยกับบุรุษพยาบาลและมองมาทางเขา ยังไม่ทันตอบ โอ๊ตก็ดึงตัวเขาไป....

X X

หลังผ่านการสอบปากคำที่แสนจะตอบยากและน่ารำคาญ พูขอแยกจากพวกไวโอลิน เขานั่งแท๊กซี่จนมาถึงคอนโดของเขา เขารีบขึ้นมาที่ห้องถอดเสื้อผ้าเปลือยกายอาบน้ำทันที

"นี่เราเป็นอะไร"

"ทำไมมันรู้สึกแปลกๆ"

"ทำไมมั...."

ไม่ทันจบประโยคดี โยก็อ้วกออกมา ของเหลวสีดำไหลออกมาจากปากเขาจำนวนมาก เขานอนกลิ้งกับพื้น

"นี่มัน....น้ำ...."

เขาเพ้อออกมาพลางเขามือไปแตะของเหลวสีดำนั่น ความรู้สึกคลื่นไส้ค่อยๆหายไป สายตาเขาพร่ามัว แล้วทุกๆอย่างค่อยๆมืดลง

"System all green!"

X X X

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

"พู!!"

"อือออ"

พูค่อยๆรู้สึกตัวเขา ความรู้สึกเขาตอนนี้เหมือนคนแฮงค์จากเหล้า เขามองดูนาฬิกา ตอนนี้สี่โมงเย็นแล้ว

"โอย... นี่เราหลับข้ามวันเลยเหรอเนี่ย"

เสียงเคาะประตูดังอีกชุดใหญ่

"พู ว้อยย อยู่เปล่า"

"อะ...เออ...อยู่ๆ"

พูวิ่งออกจากห้องน้ำไปเปิดประตูห้อง เป็นปาร์ตี้นั่นเอง

"กรี๊ดดดดด ไอ้บ้าาาาา ไม่ใส่เสื้อผ้าเล่า!!!!!!!"

ปาร์ตี้ตะโกนลั่น พลางเอามือปิดตา เสียงดังกึกก้อง พูก้มลงมองช่วงล่างของเขาแล้วสะดุ้งเฮือก เขารีบปิดประตูทันทีและหันหลัง แต่ทว่า

"ปัง!!!"

พูชนตู้เสื้อผ้าเสียงดังสนั่น

"อะไรวะเนี่ย" พูลูบหัวตัวเองอย่างงงๆ พริบตาเดียวเขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน?

"เฮ้ยเป็นไรป่าวเนี่ย" เสียงปาร์ตี้ดังมาจากด้านนอก

"เออๆ ไม่มีไรๆ " พูพูดพลางใส่เสื้อบอลกางเกงบอล พลางเก็บรูปที่ตกขึ้นไปวางไว้ที่ชั้นข้างๆ

"เออๆ เข้ามาได้แล้ว" พูตะโกนลั่น

"ใส่เสื้อผ้าแล้วนะ?" สาวห้าวถามซ้ำ

"เอออ" พูตอบยานๆ พลางวิ่งไปที่ประตู ซึ่งปาร์ตี้กำลังถอดรองเท้า

"รู้ได้ไงว่าเราอยู่ไหน" พูยิงคำถาม

"แหม่ ไม่มีขอท่งขอโทษกับคดีอนาจารตะกี้เลยเนอะ" ปาร์ตี้บ่นพลางทิ้งตัวลงกลางโซฟากลางห้องนั่งเล่น

"เออน่ะ ก็คนมันตกใจนี่ ขอโทษละกัน อะนี่ น้ำส้ม" พูพูดแล้ววางแก้วน้ำส้มลงบนโต๊ะแก้วหน้าโซฟา

"เอออ ดีว่ะ กำลังหิวเลย" ปาร์ตี้ยกน้ำส้มดื่มรวดเดียวหมดแก้ว พูถอนหายใจแล้วสั่นหัวเล็กน้อย เขาเดินไปยกขวดน้ำส้มในตู้เย็นมาวาง

"แล้ว...."

"นี่แกไปไหนมา" ปาร์ตี้ถามน้ำเสีงจริงจัง

"หา? ไปไหน? อะไรงง" พู ตอบงงๆ

"ไม่มีอะไรหายไม่ต้องมาหงมาหาเลย มีแต่แกแหละที่หายไปตั้งเดือนกว่า มหา'ลัย ก็ไม่ไป จนทั้งจารย์และรุ่นพี่บ่นกันทั้งนั้น เขาเลยให้พวกชั้นมาหาแกนี่ไง แต่คนอื่นมันขี้เกียจเลย นอยออกกัน ชั้นแพ้ เลยต้องมาดูแกโป๊นี่ไง" ไวพูดเป็นชุดอย่างรวดเร็วตามด้วยน้ำส้มอีกหนึ่งแก้ว

"หา....เป็นเดือน? เลยเหรอ" พูทวนอย่างงงๆ

"สติดีป่ะเนี่ย" ปาร์ตี้บ่นแล้วมองพู

"ก็ยังดีน่ะสิ แต่ทำไม นี่เราสลบไปเป็นเดือนเลยเหรอเนี่ย" พูตกใจ

"จะบ้าเหรอแก อย่าบอกนะว่าตั้งแต่วันที่แกเกือบตาย แกกลับบ้านมาแล้วสลบยาวจนถึงวันนี้ อ้างได้เวอร์มากกกกก ไม่มีอะไรอ้างได้ดีกว่านี้แล้วเหรอ " ปาร์ตี้พูดเชิงประชด

"ก็เออนะสิ เฮ้อออออ"

สิ้นเสียงเฮ้อ ยาวๆของพู จู่ๆของเบื้องหน้าเขาต่างก็กระเด็นพุ่งไปชนกำแพงเสียงดังสนั่น ทั้งโซฟา โต๊ะแก้ว และของอื่นๆอีกมากมาย บินว่อนไปอยู่อีกฟากราวกับโดนเขาเป่า

ทั้งคู่นั่งนิ่ง ปาร์ตี้ค่อยๆหันหน้ามาหาพู ตาเธอเบิกกว้าง ตาพูก็เช่นกัน

"นี่มันเรื่องอะไรกันแก....."

"เอ่อ.....แกต้องเชื่อเรานะ"

X X X X

หนึ่งชัวโมงผ่านไป กับการเล่าเรื่องประหลาดๆทุกอย่างที่เขาจำได้ให้ปาร์ตี้ฟัง เธอนั่งฟังอย่างนิ่งเงียบ และไม่ได้แตะน้ำส้มตรงหน้าอีก

"ชั้นก็จำได้แค่นี้แหละแก ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเราบ้าง"

"ถ้าชั้นไม่เห็นโต้ะแก้วกะทีวีแกปลิวไปต่อหน้า เรื่องนี้ชั้นไม่เชื่อแน่"

เกิดความนิ่งขึ้นชั่วขณะ

"งั้น...จากที่โอ๊ตเล่าให้ฟังเนี่ย แกตกรางรถไปฟ้าแถมโดนแทง แล้วยังไม่เป็นอะไรด้วย ชั้นว่ามันต้องมีอะไรแปลกๆกับแกแล้วล่ะ แต่ตอนอยู่กับพ่อเธอก็ไม่ได้ เอ่อ....แสดงพลังแบบนี้ใช่ไหม" ปาร์ตี้พูดอย่างครุ่นคิด

"อือ" พูตอบสั้นๆพลางหันไปมองรูปพ่อเขาที่หัวเตียง พ่อเขาเสียไปแล้ว 1 ปี แล้วตอนเด็กๆล่ะ เราทำอะไรแปลกๆไหมนะ ทำไมเราจำอะไรไม่ได้เลย

จู่ๆปาร์ตี้ก็ลุกขึ้น

"ชะ ชั้น กลับดีกว่า แก " เธอพูดอย่างกลัวๆ

"อะอือ" พูลุกเตรียมตั้งท่าจะไปส่ง

"มะ ไม่ต้องหรอกแก ชั้นไปเอง เออ รุ่นพี่บอก ว่าพรุ่งนี้ประชุมรวม แกต้องไปให้ได้นะประชุมเรื่องแกนี่แหละ" เธอ พูดแล้วรีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

พูลุกขึ้นเก็บกวาดซากที่ดูเหมือนว่าจะโดนเขาเป่ากระจุยกระจาย ในสมองก็พลางคิดหาเหตุผลที่จะอธิบายได้ หลังจากเสร็จแล้ว

"หรือว่าเราจะมาจากต่างดาวจริงๆวะ?" เขาคิดเล่นๆเรื่อยเปื่อย แล้วหัวเราะตัวเอง

"จะเป็นไปได้ไงวะ.....ไอ้ะยะ ลมหายใจความเย็น!" เขาตั้งท่ายืดอกแล้วเป่า ผลก็คือ โซฟาตัวเล็กของเขาปลิวไปชนประตูทันที

พูนิ่งไปชั่วขณะ ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูชุดใหญ่

"เฮ้ย...?"

To be continued

Back to top
 
 
IP Logged
 
Page Index Toggle Pages: 1
Print


THAI-TOKU WEBBOARD » Powered by YaBB 2.2.2!
YaBB © 2000-2009. All Rights Reserved.


Valid RSS Valid XHTML Valid CSS Powered by Perl Source Forge