THAI-TOKU  
 
  Index HomeHelpSearchLogin  
 


Page Index Toggle Pages: 1
Print
The Blur : Begins (Read 1430 times)
Topic Description: 1st : Pliot
Rotary02
HUMAN
**
Offline


W ♥ THAI-TOKU
Posts: 38
ค่าพลัง: 6


The Blur : Begins
29.06.11 at 22:49:28
 
ขออนุญาต ตั้งกระทู้ใหม่นะครับ คือเคยแต้งค้างไว้จาก http://www.thai-toku.com/cgi-bin/board/YaBB.pl?num=1226833991 นี่น่ะครับ เนื่องจากตอนนี้พอมีเวลาว่างกลับมาบ้างแล้วเลยจะมาแต่ต่อน่ะครับ

ปล.ไม่เกี่ยวกะ Smallville นะครับ บังเอิญดูจบแล้วชอบชื่อ The blur มาก

ปล2. คำพูดของตัวละคร บางคำอาจจะเขียนผิดเพราะตั้งใจอยากให้มันเหมือนคำพูดวัยรุ่นน่ะครับ ขอโทษด้วย ณ คร้าบ

1st : Pliot

เด็กหนุ่มคนหนึ่งวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต ใบหน้าตื่นกลัว ดวงตาเบิกกว้างและมีเลือดไหล ร่างกายเปลือยเปล่าของเขาเต็มไปด้วยรอยแผล แต่ถึงเลือดจะไหลเขาก็ไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่นิดเดียว เขาวิ่งฝ่าดงพงไพรอย่างทุลักทุเล ล้มกลิ้งครั้งแล้วครั้งเล่า

ในที่สุดเขาก็หยุดพักเมื่อมาถึงต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งซึ่งสูงเหนือต้นไม้อื่นๆ เขามองไปรอบๆตัวอย่างรวดเร็ว เมื่อรู้ว่าตนปลอดภัย เขาย่อเข่าและดีดตัวพุ่งขึ้นมาอยู่บนกิ่งยอดต้นไม้ เขาครางออกมาเล็กน้อยเมื่อต้องใช้แขนขวายึดลำต้นไว้ เมื่อได้ที่เขาเริ่มกวาดสายตามอง ไปทุกทิศทางเขาชะงักกึก เมื่อได้ยินเสียงอะไรบางอย่างแหวกฝ่าดงป่ามาแต่ไกล

มองกลางคืน...

เขาคิด นัยน์ตาเขาเปลี่ยนเป็นสีเขียวทันที

ขยาย...

ภาพที่เขาเห็น คือกลุ่มคนจำนวนมากถืออาวุธปืนรูปทรงประหลาดมาทางเขากำลังมุ่งหน้ามาทางเขา

"แย่ละสิ"

เขาตกใจ พลันมองไปรอบๆตัวด้วยความตื่นตระหนก

ขยาย 10 เท่า...

เขากวาดสายตามองไปรอบๆ และหยุดกึกเมื่อหันไปเจอเศียรพระพุทธรูปอยู่ห่างออกไปราวๆ40กิโลเมตร เขายิ้มในใจเมื่อเจอหนทางรอด  

เขากระโดดลอยขึ้นฟ้า ฉับพลันเสียงปืนดังขึ้น

"ไรเฟิลเบเร็ต.50  แย่แล้ว.."

เขาหมุนตัวหลบนัดที่ 1ได้อย่างหวุดหวิด  แต่เมื่อหันกลับมานัดที่ 2 พุ่งเข้าตรงที่กลางหน้าผากของเขาพอดี เขาร้องลั่น และร่วงลงอย่างเร็วตามแรงกระสุน ต้นไม้ช่วยรับแรงกระแทกไว้ส่วนหนึ่ง ทำให้เขาลงมายืนได้

เขาหยิบกระสุนที่คาอยู่ที่ขมับขวาออก ขว้างทิ้งไป

ทว่า..

เสียงปืนดังขึ้นกระสุนนับร้อยนัดพุ่งมาใส่ร่างของเขา ร่างของเขาสะบัดไปมาตามแรงของกระสุน เขาพยายามตั้งสติ ยังไงเสีย กระสุนพวกนี้ไม่สามารถทำอะไรร่างกายเขาได้

สแกนความร้อน....

ภาพที่เขาเห็นกลายเป็นอินฟาเรดทันที เขาพยายามหันมองรอบๆ พบทหารรอบตัวเขาราวสามสิบนาย  เขากำหมัดแน่น เส้นเลือดในร่างกายปูดโปนขึ้น กล้ามเนื้อในร่างกายเริ่มเกร็ง.....

"อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก"

เขาตะโกนลั่นและพุ่งกระโจนออกไปแล้วหายไปเฉยๆ พริบตาเดียว เสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นไปทั่วป่า ตามด้วยชิ้นส่วนของมนุษย์ที่ปลิวว่อนไปทั่ว บ้างก็ไปติดอยู่ที่ยอดไม้ พื้นดินถูกชโลมด้วยเลือด ไม่กี่วินาทีต่อมา เด็กหนุ่มยืนหอบอยู่ท่ามกลางชิ้นส่วนมนุษย์ ร่างกายเปลือยเปล่าถูกแต่งแต้มด้วยสีแดงฉาน เงยหน้าขึ้นและหลับตา ร่างกายของเขากลับมาปกติ เขาเดินโซเซหายเข้าไปในความมืด...

X

"มันเกิดความผิดพลาดขึ้นเล็กน้อยครับท่าน เพียงเล็กน้อยจริงๆครับ เราสามารถจัดการได้ ตอนนี้เรากำลังระดมพลออกล่ามันครับ เบื้องต้นความเสียหายจากการโจมตีตัวทดลอง พบว่าสมองได้รับการกระทบกระเทือน ขั้นต้นแล้ว อาจจะทำให้ระบบความจำหลักเสียหายครับ"

ชายวัยกลางคนในชุดสูทพูดกับจอมอนิเตอร์เบื้องหน้าซึ่งมีเพียงแสงสว่างสีขาวจากจอมอนิ
เตอร์ขนาดใหญ่นั้นที่ให้แสงสว่างในห้อง

"งั้นเหรอ...แล้วนี่ล่ะ"

หน้าจอสีขาวเปลี่ยนไปเป็นภาพจากกล้องไหล่ของทหารนายหนึ่งเป็นภาพของเด็กหนุ่มผู้บ้าค
ลั่งกำลังฉีกไหล่ของทหารอีกนายออกจากลำตัว ก่อนที่เจ้าของกล้องจะถูกจับยกเอาหัวโขกกับต้นไม้ และโยนทิ้ง

มีลูกตากลิ้งตกมาอยู่หน้ากล้อง

ชายในชุดสูทเหงื่อไหล พลางกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ในสมองพยายามหาข้อแก้ตัว

"เอ่อ..."

"คุณมีทางออก....ใช่ไหม?"

เสียงในคอมพิวเตอร์ดังขึ้น ความเงียบเกิดขึ้นชั่วขณะ

"พอมีครับ แต่มันอันตรายมาก เป็นไปได้ในทางทฤษฏีอย่างเดียวครับ"

"งั้นลงมือทำซะ"

"แต่ท่านครับ มันอันตรายมาก หากพลาดอาจเกิดการระเบิดครั้งใหญ่กินพื้นที่ทั้งภาคเลยนะครับ"

ไร้เสียงตอบกลับ สายถูกตัดไปแล้ว ชายในชุดสูทสบถเบาๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นแล้วออกคำสั่งชุดใหญ่


X X

4ปีผ่านไป

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น มือของชายหนุ่มค่อยๆยื่นออกมาจากผ้าห่มไปปิดเสียงนาฬิกาปลุกที่โต๊ะเล็กข้างเตียง เขาค่อยๆลุกขึ้นและหาวเสียงดังพลางหันไปมองนาฬิกา

6โมงครึ่งรึ...

เขาพึมพำก่อนที่จะพุ่งเข้าห้องน้ำไป 30นาทีต่อมา เขาอยู่ในชุดนักศึกษามหาวิทยาลัย และเดินลงมาด้านล่าง เดินไปที่ตึกแถวตึกหนึ่งที่เขาเช่าไว้ซึ่งใช้เวลาเดินจากคอนโดมีเนียมใหม่ของเขา

ไม่มาก เขาเดินขึ้นบันไดเล็กๆแคบๆ ไปที่ชั้น 3 มองสำรวจซ้ายขวาก่อนที่จะไขกุญแจเปิดประตู เขาเดินเข้าไปในห้องมืดก่อนจะดึงเชือกสวิตช์ไฟ ภายในห้องเต็มไปด้วยถุงเงินสดและเงินสดมากมายที่

กระจัดกระจายอยู่ตามพื้น เขาเปิดถุงที่เขียนว่า แบงค์100 จำนวน 1 ล้าน และหยิบแบงค์ 100 ออกมา 3 ใบ ใส่กระเป๋าสตางค์ ก่อนที่จะออกจากห้องแล้วล็อคอย่างว่องไว เขาเดินออกมาจากตึกแล้วอ้อมไป

ด้านหลัง ที่ตรงนั้นมีโรงรถขนาดใหญ่ ทันทีที่เขาเดินไปตรงหน้า ประตูโรงรถเปิดออก ภายในมี Ferrari spider 360 และMitsubishi lancer cedia จอดอยู่ เขา

เปิดประตูFerrariออก หยิบกระเป๋า หลังปิดล็อคอะไรหมดแล้ว จึงเดินไปมหาวิทยาลัย  

X X X

เขาเดินเข้าไปในหอสมุดของมหาวิทยาลัย ที่นี่ไม่ใหญ่มากนักและหนังสือยังมีไม่มากเนื่องจากเป็นมหาวิทยาลัยเปิดใหม่ มีคนอยู่ประปราย บ้างก็อ่านหนังสือ บ้างก็จับกลุ่มคุยกัน เดินเข้าไปนั่งโต้ะใหญ่ด้านในสุด

เขาหยิบหนังสือพิมพ์จากชั้นมาอ่านฆ่าเวลา เขาเปิดมันอย่างเบื่อหน่าย จนกระทั่งพบบทความ

"นักวิทยาศาสตร์ไทยไปไกลระดับโลก เปิดตัวรุ่นต้นแบบอาวุธเทคโนฟิวชั่นศาสตราจารย์ ศรัทธา วิวัฒนาชัย...."

เขาอ่านต่อไม่ได้ เขาตัวสั่นเทิ้ม ตาพร่ามัว ภาพอะไรบางอย่างปรากฏขึ้นในหัวของเขา

ไม่นะ....

ห้องทดลอง....

"นาย...."

คนชุดคลุมขาว...

"นี่..."

ชายคนนี้ใครกัน....เขาพูดอะไรกับเรา...

"นาย...."

"ไม่!"

เขารู้สึกตัวเมื่อมีใครคนหนึ่งมาแตะไหล่เขา

"เป็นอะไรมากรึเปล่า ปวดหัวเหรอ เอายาไหม เรามีพกมานะ"

หญิงสาวในชุดนักศึกษาถามเขา แล้วเธอก็หันไปค้นในกระเป๋าสะพาย

"ไม่...โอเคๆ เราไม่เป็นอะไร" พูตอบพลางเอามือนวดขมับอาการปวดหัวค่อยๆหายไปแล้ว

"อ่าเหรอ......"

เธอพูดพลางมองเขาอย่างสำรวจ

"งั้นก็ดีไป นี่เรานั่งด้วยคนนะ" เธอพูดอย่างร่าเริง ผิวขาวของเธอเป็นที่สนใจของกลุ่มหนุ่มๆที่นั่งอยู่อีกฟากไม่น้อย

"เราชื่อไวโอลินนะ เรียกสั้นๆว่าไว หรือโอ หรือลินก็ได้ "

เธอแนะนำตัวตามด้วยยิ้มเล็กๆ

"อ่า....เราชื่อพู เรียนวิศวะยานยนต์อ่ะ"พูตอบ

"จริงอ้ะ เหมือนกันเลย ไหนๆๆ ดูตารางสอนหน่อยๆ" เธอพูดน้ำเสียงตื่นเต้น

"เห? ไมอ่ะ"

"เถอะน่า เร็วๆสิ" เธอเร่งพู เมื่อพูหยิบให้เธอดู

"โหยยย ตรงกันหมดเลยอ้ะ ดูสิ" เธอยื่นตารางสอนของเธอให้ดู พูเปรียบเทียบ ตรงกันหมดทุกวิชาจริงๆ เธอยิ้มกว้าง

"ดูจากกายภาพแล้ว....แทบไม่เชื่อเลยนะว่าเธอจะเรียนวิศวะ?" พูพูดอย่างไม่เชื่อสายตา

"ก็นะ...." ไวโอลินตอบสั้นๆ พูคืนตารางสอนให้ไวโอลิน แล้วเก็บตารางสอนของเขาใส่กระเป๋า

"ไม่คุ้นหน้านายเลยนะ วันรับน้องใหญ่ได้มาไหมเนี่ย"ไวโอลินถามเขา

"ไม่หรอก...แหะๆ เรา....เอ่อ...ป่วยน่ะ วันนั้น"พูตอบตะกุกตะกัก  ไวโอลินอ้าปากจะถามอะไรบางอย่าง แต่เสียงกริ่งเข้าชั้นเรียนดังขึ้น  

"ไปกันเถอะ" เธอลุกขึ้น พูลุกขึ้นตาม

"นี่ไปก่อนเลยนะ ถ้ายังไงก็จองที่ให้ด้วยล่ะ อยากนั่งใกล้สาวๆ" พูพูด ไวโอลินยิ้มตอบพลางยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเบอร์โทร พูเดินเข้าห้องน้ำไป

X X X X

อ๋าาาาาา รู้งี้ไม่น่ามาเลยวันนี้เนี่ย

พูบ่นกับตัวเองหลังจากฟังคำอธิบายรายวิชาเสร็จ เขาลุกขึ้นยืนแล้วเดินไหลตามฝูงชนออกไปจากห้อง

"นี่! ไม่คิดจะรอกันเลยเหรอยะ" ไวโอลินตะโกนสู้เสียงอื้ออึงของฝูงชน

"ก็ไม่ได้บอกให้รอนี่!"พูตะโกนกลับแล้วหยุดรออยู่หน้าประตูห้อง จนกระทั่งไวโอลินมาถึง

"นี่แล้วนายไปไหนต่อไหมอ่ะ" ไวโอลินถาม

"ก็...คงไปหาไรกินแล้วก็นอนเล่นที่คอนโด " พูตอบเบื่อๆ

"เหรอ ไปกินชาบูกะพวกเราป่าว" ไวโอลินเอ่ยชวน

"ชาบูเหรอ? ไอ้ที่เป็นถาดเลื่อนๆป่ะ ยังไม่เคยกินเลย ไปกันเยอะมั้ย" พูถามกลับ

"ก็มีพวกปาร์ตี้ที่เราแนะนำไปเมื่อกี้แล้วก็กลุ่มเพื่อนของปาร์ตี้น่ะแหละ"ไวโอลินพู


พูนึกถึงตอนอยู่ในห้องกลุ่มที่นั่งข้างๆไวโอลินอีกด้านหนึ่งเป็นกลุ่มสาวหนุ่มที่แสน
จะเสียงดัง ในกลุ่มมี โอ้ต หนุ่มเหนือสูงล่ำ หน้าตาดี ปาร์ตี้ สาวห้าว เจ้าของใบหน้าเรียวงามและตาคม เท่าที่พูฟังจากการสนทนา เธอเองมีสาวๆมาจีบอยู่ไม่น้อย พลอย ลูกสาวอธิการบดีของมหาวิทยาลัย ป้อม หนุ่มอีสานพูดน้อย สวมแว่นหนาเตอะ แต่ถึงอย่างนั้นเขามีดีกรีเป็นถึงแชมป์เปี้ยนมวยสากลระดับมัธยมปลาย 2 ปีซ้อน

"งั้นไปด้วยๆ แล้วจะไปกันไงล่ะ"พูพูด ในใจนึกถึงรถเฟอร์รารี่ของเขา

"เราสองคนคงต้องไปรถไฟฟ้าแล้วล่ะ"ไวโอลินทำหน้าเซง

X X X X X

"ร้อนเป็นบ้าเลยว้อย"

พูบ่นเมื่อประตูรถไฟฟ้าปิดลง เขายืนเกาะเสาอย่างเหนื่อยอ่อน

"ผู้ชายป่ะเนี่ย" ไวโอลินบ่นขณะที่สายตากำลังจดจ้องอยู่กับโฆษณาในจอโทรทัศน์ของรถไฟฟ้า

"เชอะ" พูค้อน ไวโอลินหันมามองแล้วขำเล็กน้อย ก่อนที่จะหันไปมองโทรทัศน์ต่อ

พูกวาดสายตามองไปรอบๆด้วยความเบื่อ แต่แล้วก็ต้องชะงัก เมื่อเขาเห็นชายคนหนึ่งเดินแหวกฝูงชนมาทางเขา ชายวัยประมาณ20รุ่นเดียวกับเขา สายตาและท่าทางดูมุ่งมั่น ชายคนนี้เดินผ่านหน้าพูไป

และไปหยุดที่ชายชาวต่างชาติผิวขาวในชุดสูทคนหนึ่ง

"สถานนีต่อไป สยาม.."

รถไฟฟ้าค่อยๆชะลอเข้าสถานีในขณะที่พูผละจากไวโอลินค่อยๆเดินเข้าไปหาชายคนนั้น ประตูรถไฟค่อยๆเปิดออก

"เฮ้ย!!!!"

พูตะโกนลั่น คนทั้งโบกี้หันไปหาสิ่งที่พูกำลังชี้ ชายชาวต่างชาติผิวขาวในชุดสูท ล้มลงนอนจมกองเลือด เสียงร้องฮือฮาดังขึ้น

ชายคนนั้นล่ะ ชายคนนั้นล่ะ!

พูวิ่งออกจากรถไฟฟ้า เขามองไปมาอย่างรวดเร็ว ชายคนนั้นกำลังลงบันได พูวิ่งตามไป อย่างรวดเร็ว

"หยุดนะเฟ้ย!" พูตะโกน ชายคนนั้นหันมา

"ผัวะ!"

เสียงหมัดดังสนั่น พูชกเข้าที่หน้าของชายคนนั้นเต็มๆจนเซถอยไป มีดในเสื้อแขนยาวชายคนนั้นหล่นลง พูวิ่งไปหยิบขึ้นมาแต่ ชายคนนั้นชกเข้าที่คางของพูเต็มที่ พูเซจะล้ม แต่ชายคนนั้นไม่ปล่อยให้เป็น

เช่นนั้น เขากระชากคอเสื้อพูแล้วจับแขนพูที่ถือมีด แทงเข้าไปที่ท้องพูทันที

"อ๊าคคคค.... !!!"

พูร้องด้วยความเจ็บปวด สายตาพร่ามัวของเขามองเห็นยามกำลังวิ่งมาช้าๆทางด้านหลังและฝูงชนที่มุงดูเหตุการณ์ ทุกอย่างที่เขาเห็นมันดูช้าลงๆ ก่อนที่ชายคนนั้นจะโยนพูลงไปที่รางรถไฟ.......


to be continued

Back to top
 
 
IP Logged
 
Page Index Toggle Pages: 1
Print


THAI-TOKU WEBBOARD » Powered by YaBB 2.2.2!
YaBB © 2000-2009. All Rights Reserved.


Valid RSS Valid XHTML Valid CSS Powered by Perl Source Forge